Een van mijn missies was het terugvinden van de kinderen die twee jaar geleden zo'n belangrijke rol in mijn boek speelden. Zowel op de vuilnisbelt als in het weeshuis vond ik nagenoeg iedereen terug! Wat bijzonder...

Ondanks dat er sinds ruim een jaar geen vuilnis meer wordt gestort op de belt Millpillas, zijn veel gezinnen er toch blijven wonen. De ouders zijn doordeweeks elders om op een andere manier geld te verdienen. De kinderen blijven, omdat ze iedere dag met de bus worden opgehaald om in het weeshuis naar school te kunnen.

Maria (pag. 16) , de moeder over wie is schrijf, is echter vertrokken. Een bewoner van de vuilnisbelt vertelde dat ze als tortillabakker in de stad werkt. Wat er van haar dochter Carmina terechtgekomen is, blijft gissen. Anana (pag. 74) heet in werkelijkheid Miriam. Haar brutale en stoere houding is exact hetzelfde als twee jaar terug! Na een verlegen moment -als ik haar het boek laat zien- is ze weer helemaal terug.

Ik ben weer even helemaal terug in november 2006: terwijl Koen en de kinderen voetbalden, touwtje sprongen, liep ik met mijn camera tussen de ellende van het vuil. Mooie en ontroerende momenten en gesprekken met de kinderen toen. En nu een bijzonder weerzien:

Tijdens de workshops in Cuernavaca vormde het boek uiteraard aanleiding om de 15-jarigen op de zoeken. Allen twee jaar ouder, twee jaar verder in hun ontwikkeling. Het was bijna altijd feest van herkenning: al bladerend werden de namen van de afgebeelde kinderen geroepen. De meeste waren trots dat ze een rol in het boek speelden en ik vond het fijn om uit te leggen wat ik met het boek wilde bereiken en bereikt heb. Ook was het weer een fijne reden om alle aspecten van het onderwijs in relatie tot de toekomst van de jongeren te bespreken. Ogenschijnlijk oppervalkkige onderwerpen bleken ineens toch weer die diepere laag te hebben.

Er zijn nog exemplaren van het boek te koop, zie http://www.cadenafoundation.nl Voor € 20,- steunt u de onderwijsprojecten in Mexico, want de gehele opbrengst gaat naar dit doel.