In 2006 rolde ik in een project, reisde met een gezelschap naar Mexico om daar de kinderen van een weeshuis in Miacatlan en de nabijgelegen vuilnisbelt te bezoeken. Dit resulteerde in het boek '15 + 15 is meer dan de optelsom van een gedeelde ervaring' en de oprichting van Stichting Cadena. [zie voor meer informatie http://www.cadenafoundation.nl]

Een logisch vervolg: terug naar Mexico om het boek te brengen en de fondsen om te zetten in duurzame projecten.

Je probeert je van te voren voor te stellen hoe het leven in het weeshuis echt zal voelen. Natuurlijk kon ik met de herinnering van twee jaar geleden een beeld vormen, echter: de realiteit is anders dan de plaatjes in je hoofd. Iedere ochtend, middag en avond met ons plastic bordje en plastic bekertje in de rij voor een schepje rijst en wat tortilla's. Met z'n allen in een slaapzaal in veel te kleine kinderstapelbedjes, koude douches, afgebladderde muren, wc-tjes met een gordijntje ervoor. Maar ook: hechte banden, tevreden gezichten, een bijzondere vanzelfsprekendheid, gedisciplineerde inzet, warmte en genegenheid. Ik kende deze dagen geen make-up, geen schroom en geen spijt. Dit leven was anders, maar voelde al heel snel heel bijzonder, dus goed.

Negen vrouwen/meiden vertrokken 9 oktober 2008 richting het weeshuis in Miacatlan om verschillende projecten te doen. De leerlingen van TVO richtten zich op activiteiten met weeskinderen. Ik werkte een aantal dagen als docent in het beroepsonderwijs van het weeshuis in Cuernavaca. Middels een aantal beeldende workshops kon ik veel kwijt... Bijzonder en waardevol om dit te mogen doen. En nog mooier: ik vond nagenoeg alle kinderen - ook op de vuilnisbelt!- terug die ik twee jaar geleden sprak, interviewde, tekende, fotografeerde voor het boek '15 + 15 is meer dan de optelsom van een gedeelde ervaring'. Genoeg aanleiding tot nieuwe nieuwsgierigheid en confrontaties.