Onderstaand reisdagboek is ook terug te vinden op
http://agnesdenhartogh.waarbenjij.nu Tijdens mijn verblijf was ik gelukkig in de gelegenheid om dagelijks iedereen op de hoogte te houden van mijn activiteiten. Hier zijn ook de reacties uit Nederland te vinden.

7 oktober 2008

beste lezers,
Als ik in de gelegenheid ben, probeer ik jullie te berichten uit de weeshuizen in Miacatlan en Cuernavaca waar we diverse projecten gaan doen. Ook ga ik zoek naar de mensen die een belangrijke rol in mijn boek hebben gespeeld...

8 oktober

zo vlak voor het vertrek... ..
druk bezig met die laatste zware loodjes. Er kwam net een een mevrouw langs. We hadden mailcontact n.a.v. een lezing die ik bij de Wereldwinkel had gegeven. Het relaas over het ontbreken van naaimachinenaalden in de praktijklessen had haar aangegrepen: de leerlingen moesten lang wachten in de les voor ze achter de naaimachine konden.. Ze (Ylone) had nog een oud doosje met onderdelen voor een Pfaff en of ik die mee wilde nemen. Op de valreep kwam ze het brengen. Dat zijn nu van die mooi kleine grote dingen waaruit betrokkenhied blijkt. Dank Ylone, de spoeltjes en aanverwanten heb ik in de koffer gestopt. En wat er nog meer meegaat: een partij afbreekmesjes (met dank aan de fam. Schasfoort) verf, papier, penselen, schuurpapier, sponsjes, en alles wat ik in ieder geval nodig heb voor de workshops die ik ga geven. wordt vervolgd!

10 oktober 2008

Spartaans Mexicaans
De vlucht viel mee! Op Aeroporto Mexico City stond de grote gele schoolbus van het weeshuis op ons te wachten. Ronkend en rammelend reden we in hoge snelheid richting Cuernavaca en Micatlan terwijl de avond inviel. Na ruim 2enhalf uur luid getoeter en de poost van Casa San Salvador werd geopend.

Je probeert je altijd op het ergste voor te bereiden; dan valt waarschijnlijk allemaal mee... Toch is het even slikken als we naar ons verblijf worden gebracht en ons diner krijgen. De stapelbedjes zijn van kinderformaat, 3 hoog, 1,75 lang en een kruipruimte van 75 cm. Maar als je je er eenmaal in hebt gewurmd... En ach, je kunt je benen niet strekken... Maar voor de wc-tjes hangen gelukkig gordijntjes.... Met een plastic mok scheppen we de limonade uit een grote emmer... Ondanks dat alles roestig, kapot of vies is, geeft de nacht met al haar geluiden een gelukzalig gevoel. We worden gewekt met zinden en muziek uit de andere meisjeszalen, het volkslied en het onze-vader. En Dolly Parton, I will alwys love you schettert over het terrein...

We gaan nu ontbijten en straks naar de vuilnisbelt. Wordt vervolgd, liefs Agnes

11oktober

Que sorpresa!
Verrassende ontmoetingen op de vuilnisbelt Milpillas. Er wordt inderdaad geen vuil meer gestort en het oogt een stuk leger. De gezinnen die er nog wonen, doen dat omdat hun kinderen nog naar school kunnen. Armoedige taferelen. Maria, de vrouw over wie ik in het boek schrijf (haar dochter was al een poos verdwenen) is met haar gezin vertrokken. Ze werkt ergens in een taco-bakkerij. Er was een aardig oud vrouwtje dat ons rondleidde en ons kon vertellen over de gezinnen op de belt. Aan de hand van mijn boek wees ik foto's van kinderen aan en ze wist meteen waar ik ze kon vinden. Wat een verrassing dat nog zoveel figurantjes in het vuilnisbeltdorpje rondliepen! reden: de school dus! Anana (uit het boek, in het echt heet ze Miriam) kwam als een stoere soldaat -zo van: wat moet je?- op me afgerend; toen ik haar afbeelding in het boek liet zien, klampte ze zich 10 minuten aan haar moeder vast. Pas daarna veranderde haar verlegenheid weer in die stoere pose. Hele bijzondere momenten.., Ik heb de meeste kinderen met et boek op de foto gezet.

In de avond waren er activiteiten op het sportveld en bij gelegenheid mocht het (grote)zwembad open!! Yes! ik heb 26 baantjes getrokken, dus alle emotie van Milpillas kreeg een plaats. Ik had het gevoel of ik naar Acapulco zwom, terwijl een aantal binken bommetjes maakte en de muziek van Lou Bega (a little bit of Jessica on my side... enz) over het water denderde. Daarna goed geslapen!

Vandaag ga ik een tekenworkshop geven. Ongepland maar in het weekend zijn ze blij met iedre extra activiteit. Tot hopelijk morgen!

12 oktober

zondag
lieve allemaal,
Zo vlak voor het ontbijt even de gelegenheid om te mailen. Gisteren veel verschillende dingen gedaan: in Miacatlan boodschappen en axtra tekenpapier gehaald. En even getekend! Gistermiddag heb ik een aantal terkenlessen gegeven aan de oudere meiden. Het was meer psychologie dan tekentechnisch inhoudelijk: wat kun je een hoop uit de tekeningen halen, uit de manier van schetsen. Sommige meiden durven amper iets op het papier te zetten. Of de wijze waarop ze de waarneming spiegelen aan hun eigen perceptie. Jammer dat het zo kort was en dat je zo weinig van de achtergronden van de kinderen weet.... Ik geloof echt dat creatieve therapie hier een hoop goeds kan doen.

De mis was een belevenis: wederom heerlijk opgetutte knullen en meiden. De Mariachiband net een tikkeltje vals en qua ritme net een slag voor het zingen... Vierhonderd schreeuwende stemmen, soms in canon en... heerlijk vals! Maar o zo enthousiast en wat een saamhorigheidsgevoel!

Straks richting Cuarnavaca waar Ineke en ik een paar dagen blijven voor de grote workshops. Ik hoop dat ik daar in de gelegenheid ben om dit verslag te vervolgen. Adios en liefs van Agnes

Que sorpresa deel 2
Wat er opeens zoal kan gebeuren en veranderen: ik zit hier in een luxe appartement, met stromend warm water, een full equipped kitchen, een bankstel waar je helemaal in wegzakt en een Apple voor mijn neus waarme ik dit bericht nog even schrijven mag... Net nu je een beetje begint te wennen aan de eenvoud van het gasteverblijf in Miacatlan en alles zo relatief wordt en is. En je des te meer waardeert wat je allemaal hebt en denkt nodig te hebben.

Wat er aan vooraf ging: vanochtend na het ontbijt spullen inpakken en met de schoolbus naar Cuernavaca. In een megastore twee panelen gekocht van 4 en half meter lang + een pot latex. Daarna met z'n allen geluncht en de stad bekeken. Ik had nog wat plaatmateriaal nodig voor de lssen van morgen. Aan het eind van de middag werden we hier in het weeshuis bij ons appartement uitgezet. Wow, dat was even andere koek.

Het leek ons slim om meteen die platen te witten, omdat het hier vroeg donker is. Ineke en ik met een bezweet hoofd en lijf (redelijk uitgeblust), alles onder het wit. Horen we ineens een Nederlandse stem die roept: he Ineke, wat zit jij hier nu te doen? Blijkt dat Mark Ouwehand is(heeft vroeger op kantoor Wereldouders in Hilversum gewerkt en is in mexico blijven 'hangen'en Mark blijkt met z'n gezin boven ons appartement te wonen... toeval bestaat niet!

We komen net terug van het avondeten. Heel fijn om een aantal bekenden te zien. Norma zat te stralen naast haar vriend! ze hebben al een half jaar verkering!

Morgen extreem vroeg op. De bus gaat om 05.20 uur. En wij moeten mee, want anders komen die platen van 4 en halve meter niet in het klaslokaal 2 km verderop. Ja, je bedenkt iets...Dus proberen vroeg te slapen. Tot morgen; ik hoop dat ik wat fotootjes kan uploaden. Vooralsnog straks een heerlijke warme douche!!! en een bed met heel hoog plafond!

13 oktober

hard werken!
hard werken, maar o zo geweldig! Om kwart over vijf vanochtend op vanwege de logistiek. twee en half uur wachten op de techniek (ik zwijg over computers en laptops > het is hier niet anders...)en daarna een superworkshop gegeven. De studenten waren erg geinteresseerd en mijn boodschap kwam helemaal over. Daarna de volgende ronde. Zo goed als het Spaans de eerste keer ging, zo haperend nu: de vermoeidheid en de inspanning waarschijnlijk. Het resultaat van de tweede groep was desalniettemin een stuk beter. Met letterlijk de tong op de schoenen gingen e om 3 uur richting het huis. Jawel: met de taxi.

Het was een ongelooflijk mooie dag: fijn gewerkt en verteld en ook weer veel bekenden gezien, ook iemand die een beetje in het boek stond te bladeren en zichzelf ineens heel in de verte op een van de foto's ontdekte. De pauze: keiharde muziek op het binnenplein, de sportploeg volleybalde gewoon lekker door en iedereen genoot van een kwartiertje pauze. Alles zo relaxed.

ik vergeet te vaak dat al deze kinderen geen of nauwelijks ouders hebben, omdat alles er zo normaal uitziet.

We komen nu net terug van het avondeten. Norma en haar vriend (leuke vent) weer gezellig en lief naast elkaar. Ik geniet ervan.

Morgen weer vroeg op. Wat zeg ik: nog vroeger. Nog even wat dingen voorbereiden. Dat met die Apple en mijn foto's gaat nu niet lukken. Dus die houden jullie te goed. Adios voor nu en tot hopelijk morgen! lieve groet uit Cuernavaca!

14 oktober

zapatos con pintura
Ik heb echt zo'n geweldige dag achter de rug!! vanaf 7 uur vanochtend lesgegeven en ik stuiter van de energie. iedereen heel veel dank voor de foto-bijdragen: ik heb vandaag een aantal keren de workshop los colores de Holanda gegeven. Het ging heel goed, de leerlingen waren geinteresseerd (met name in de foto uit de witte serie waarop een lesbisch echtpaar trouwt in bijzijn van 30 witte ganzen) Een foto heeft mij getriggerd voor een leuke vervolgactiviteit: een foto van Frans Schouwenburg, waarop een zoolafdruk van de schoen van zijn broer Herman te zien is > dat heet kunst.

Aansluitend aan de voorstelling van Nederlandse kleuren heb ik over mijn boek verteld. Iedereen vindt het heel leuk om klasgenoten te herkennen. Bij het vak aardrijkskunde gaat het heel erg om plaatsbepaling: waar ben je en waar ga je heen als je straks hier klaar bent. Ik heb ze hun eigen lievelingskleur laten kiezen en ze op een heel groot vel hun zoolafdruk laten zetten in hun lievelingskleur. Vervolgens hebben ze er bij geschrven met een pijl, welke richting voor hen van belang is voor de toekomst. Geweldig: al die verschilende profielen, en Ineke de hele dag schoenzolen schrobben, want ze moeten natuurlijk weer spic en span naar de volgende les (het koste even wat moeite om dit idee er door te duwen...)

Ik ben er heel tevreden over. Zij daar allemaal ook, want ik mag graag morgen nog 3 groepen doen. Dus we blijven nog een dag langer hier!!!

Supersfeer: er loopt een onwijs leuke docent Engels (met snor) rond. Echt een kanjer. Ik mocht een lesje Engels van hem overnemen en ik heb de studenten uitgebreid over boek en achtergronden kunnen vertellen. We maken hier steeds meer contact en sommige studenten zijn extreem lief. En allemaal zo hulpvaardig. Daar kunnen de scholieren in Nl nog een punt aan zuigen, zeg! Je hoeft niet eens te vragen of ze misschien willen helpen met opruimen: ze hebben het al gedaan!

Ik ga proberen of het met de foto's gaat lukken.

2e serie foto's
Lieve allemaal
Het is hier nu wat later, we hebben even gegeten en wat dingetjes geregeld en ik zit nu in 'het internetcafe' van het huis tussen (alleen maar) googelende jongens. Nu even iets meer tijd om wat fotootjes uit te zoeken. En wat uitgebreider te mailen.

Heel fijn om jullie berichtjes te lezen. Doet me goed!.

In tegenstelling tot het redelijk strenge regime in Miacatlan is het hier redelijk vrij en relaxed. Iedereen is om 14.00 uur klaar met de lessen, dus dan druppelt het op het terrein langzaam binnen. Sommigen hebben een bijbaantje, anderen gaan aan het huiswerk. De stelletjes zitten wat te romantiseren op een van de muurtjes. Kortom: een heel gewoon leven. Met allemaal jong volwassenen die zich langzaam aan het voorbereiden zijn op het leven na het weeshuis. Ik merk dat dit me erg bezighoudt. Ben erg nieuwsgierig naar hoe hun leven er daarna uit gaat zien. Ik vond het vandaag ook fijn om daar weer aan te referenen naar aanleiding van hoe ik het twee jaar geleden hier heb beleefd.

De kinderen zijn ontzettend beleefd, oprecht en keurig. Ok, er lopen ook wel wat ongeleide projectielen rond (geweldig om te zien hoe ze zich willen onderscheiden qua houding, haar, kleding, uitstraling) en een paar echte lellebellen...

In Miacatlan had ik tijdens de tekenles een aantal zwakbegaafde meisjes in het groepje. Tijdens de mis zaten ze apart en waren ze daardoor erg nadrukkelijk aanwezig. Voor hen is een vervolgopleiding hier niet weggelegd. Deze jongens en meiden hier kunnen inderdaad verder, hoewel het niveau van het onderwijs in Mexico beduidend lager is dan in Nederland.

Ik had vandaag een jongensklas en een van de knullen sprak notabene redelijk Duits. Ik kreeg niet helder hoe hij dat had geleerd, want hij wilde alleen maar dat ik al zijn vragen in het Nederlands vertaalde. Hoezo leergierig! Leuk he?

Ondertussen brullen de Village People hier YMCA! Inderdaad, als je het zo bekijkt is dit een superjeugdherberg. Mijn achterbuurman zit vals mee te zingen. Dat kunnen ze hier ook.

Vanochtend een openbare dans/muziekles op het binnenplein. Eigenlijk was het een heel truttige vorm van volksdansen maar iedereen deed zo serieus mee! Mooi om te zien hoe talentvol sommigen uitblinken. Beetje uitsloven. En tijdens de gezamenlijke pauze uiteraard weer een spannende live-wedstrijd volleybal. Met elkaar praten is echt onmogelijk, vanwege de keiharde muziek. En na een kwartiertje zit iedereen weer keurig in de klas.

Morgen dus weer om 5 uur op om om 7.00 uur fris voor de klas te staan. Ik vind het een bijzondere ervaringen ik heb er zin in. Blij met de verrassing dat ik er nog een dag aan vast mag knopen. Ik ga straks het meisje zoeken dat gisteren erg uitblonk qua artisitiek inzicht. En nog even watfotootjes in willekeurige volgorde. Volgens mij kan ik er geen onderschriften bij doen. Heel veel liefs, muchos besos en hopelijk maar weer tot morgen!

15 oktober

woensdagavond
Dag allemaal, Daar ben ik weer. Vandaag de workshops afgerond. Het was wederom een mooie maar ook wel beetje zware dag. Ik stond er nu helemaal alleen voor, want er was niemand van het onderwijzend team om me te ondersteunen (en Laura, waar ik op terug kon vallen als ik er met het Spaans niet uitkwam, is gisteren vertrokken naar Miacatlan)met eventueel vertalen. Deslaniettemin ging het weer goed, met uitondering van de laatste groep.

Deze jongens en meiden droegen een wit strikje en beetje naief van mij om te vragen waarvoor dat diende (achteraf wist ik dat er dit weekend een jongen overleden was) Ze vertelden dat hij zaterdag zelfmoord had gepleegd na twee maanden geleden op eigen initiatief te zijn weggegaan uit het weeshuis. Het was in Mexico-City gebeurd, dus niemand was bij de begrafenis geweest. Of dit voorval van invloed was op de sfeer; ik weet het niet. De helft was niet of nauwelijks aanwezig en een aantal lagen gewoon te lapzwansen. Ok, laatste groep, dus heb ik het er maar bij gelaten.

De Brianda's en Jessica's waren -zoals gewoonlijk- ook niet vooruit te branden. Exact zoals twee jaar geleden, maaar toen hadden we Koen die de meiden een goede boost gaf. Onze verbazing was net dan ook groot toen we van Rafa (de directeur) hoorden dat beide meiden naar Nicaragua gaan omdat ze geselecteerd zijn voor het soccer-team. Jaja!

We hebben mailcontact met de rest in Miacatlan. Voor wie hun belevenissen wil volgen zie de site www.koenwatgajevoormexicodoen.nl. Blij dat het daar ook goed gaat. De TVO-meiden doen het goed en en er wordt flink geschreven over hun belevenissen aldaar.

We zouden morgen met de teacherbus van halfzeven-in-de-ochtend naar Miacatlan terug, maar ik weet niet waar we het aan verdiend hebben, maar er is geregeld dat er voor ons om 12.00 uur een aparte rit wordt gemaakt. Da's wel even een lekker gevoel, want dan hoeven we in ieder geval niet om 5 uur op! Ik heb daarom zonet maar een blikje bier het terrein opgesmokkeld... Er zijn hier overal van die kleine winkeltjes buiten de poort waar ze 1 blikje bier verkopen.

Ineke en ik hebben vanmiddag bij onze bovenbuurman Mark en zijn gezin een pizza gegeten. Even gezellig gekletst.

De resultaten van los colores de Holanda gaan mee naar Nederland en ik hoop dat Selma er een aantal klaslokalen voor beschikbaar kan stellen om het op TVO op te hangen. De jongens en meiden hier vonden het in ieder geval heel leuk om het te doen. Ik pieste vanochtend bijna in mijn broek toen ik een van de jongens onbedoeld spotte: hij stond met zijn schoen in de hand alsof het een telefoon was en belde zogenaamd met iemand om te vertellen waar ze mee bezig waren en dat het toch wel een beetje gek was en hij probeerde mij na te doen. Ik kon het niet letterlijk verstaan, maar zijn gespeelde mimiek en zijn gebroken Engels gaven genoeg te denken. Toen hij zag dat ik het zag, lagen we allebei in een deuk.

Morgen dus terug naar de kleintjes in Miacatlan en het weerzien met Selma, Joke, Theske, Gina en de 3 meiden. Morgenavond is een afscheidspartijtje gepland. We zijn heel benieuwd wat de afgelopen dagen hebben gebracht. Jammer dat we het niet op de voet hebben kunnen volgen, maar des te verrassender morgen om er bij te zijn!

En dan vrijdagochtend naar Mex-City! Ik denk dat we allemaal een aantal vrije dagen hebben verdiend! Andere dingen doen. Ik hoop dat ik jullie op de hoogte kan houden! Muchos besos de Cuernavaca! liefs Agnes

16 oktober

Lange nacht
Dat hadden we blijkbaar nodig: een lange nacht om helemaal bij te tanken. We hebben echt uitgeslapen en lopen nu een klein beetje te tutten: op het gemakje een kopje thee zetten...

We proberen straks of we Villa Hotel kunnen vinden. Dat is een externe werkplaatsvoorziening van het weeshuis in Miacatlan. Het is bedoeld voor de kinderen die niet door kunnen stromen naar het beroepsonderwijs in Ceurnevaca, omdat ze die capaciteiten niet hebben. Om ze toch een onderdeel van de maatschappij buiten het weeshuis te laten zijn, kunnen sommige gebruik maken van deze voorziening.

Fabiola (het meisje in het boek bellenblazend) is zo iemand: ze heeft een EQ van 1000 wat mij betreft, maar het intelligentieniveau is sterk achtergebleven. Daarbij komt dat ze een groeistoornis heeft en er ietwat verminkt uitziet. In Villa Hotel maakt zij van raffia en plastic tasjes die verkocht worden. Zo draait ze op haar manier toch mee in een grotewereld-maatschappij.

We hebben gisteren nagenoeg alle spullen en materialen van de workshops (potloden, papier, afbreekmesjes, penselen en restanten verf) achtergelaten bij de school. Ik had nog gekleurd papier dat ik niet heb gebruikt: dat gaat straks mee naar Miacatlan, want ik heb allang weer iets bedacht wat we daar vanmiddag met de kleintjes mee kunnen doen. Om 12.00 uur vertrekken we naar Miacatlan, dus nog even een paar uurtjes voor onszelf.

Heerlijk: Ineke heeft een broodje voor me geroosterd en zet het hier net voor me neer.

Het volgende bericht zal misschien pas uit Mexico-City komen, want we vertrekken morgenochtend al op tijd uit Miacatlan, dus waarschijnlijk geen gelegenheid om daar te mailen.

17 oktober

laatste momenten
Selma vandaag jarig, dus we hebben al vroeg gezongen. We staan in de startblokken om richting Mexico-City te vertrekken. Heel bijzondere avond beleefd met alle kinderen. Dans! Het hele sportveld vol kinderen. Kim, Rachel en Esmee met de grandes A gedanst. Onze stapelbedjes afgehaald, koffers dichtgepropt. Raar om nu afscheid te nemen.

Terwijl we wachten op ons transport, zit ik nog een beetje te tekenen. Ik heb een goed en voldaan gevoel!! Hopelijk tot ergens nog in Mexico-City. liefs van Agnes

20 oktober

thuis
Lieve allemaal,
De dagen in Mexico/City waren enerverend en zeer contrasterend aan de week ervoor.

Wat is dat een grote stad!! In ieder geval inspirerend voor mijn ´andere´werk. De ex-chauffeur van Jan en Joke (die 4 jaar hier woonden) heeft ons een goed beeld van de stad gegeven.

Ongelooflijke verkeerschaos, veel demonstraties, veel kriskrasbewegingen en alles groot en breed. Vrijdamiddag hebben we de Zocalo, de opgravingen en de schilderingen van Diogo bezocht. Zaterdag de pyramides van de zon en de maan Teotihuacán. Indrukwekkend. Ik ben in mijn eentje helemaal naar boven geklommen. Zondag de dag van vertrek: een bezoek aan de grootste begraafplaats voor we richting vliegveld gingen. Veel te verwerken. Nu en de komende dagen. Het was goed. Het heeft weer gegeven.

En dan als mooi slotstuk: zoveel lieve mensen op Schiphol. In het bijzonder mijn ouders die vanuit Roodeschool-City mij stonden op te wachten. Na zoveel dagen geluk bij kinderen in het weeshuis die geen ouders hebben, even mijn eigen geluk.

Iedereen heel veel dank. De foto's en tekeningen komen er aan, ergens in de loop van de week.

Liefs en nogmaals dank. kus Agnes